Далоили зиёде вуҷуд дорад, ки чиро фаъолияти баданӣ ба саломати равонӣ кумак мекунад. Варзиш мӯҷиби тақвияти хулқу хӯ мешавад, истресро коҳиш медиҳад ва боъиси беҳбуди хоб мешавад. Варзиш метавонад аз тарашшуҳи одренолини ношӣ аз изтироб ҷилавгирӣ кунад. Бо давидан ҳамалоти ваҳшати ман мутаваққиф шуд, афкори васвосиям коҳиш ёфт ва эҳсоси азобоварам поён ёфт.
Ин ки варзиш батанҳоӣ битавонад мушкилоти саломати равонро дармон кунад, ё ҳатто бемориро барои афроде, ки бо гунаҳои шадиди он зиндагӣ мекунанд, роҳаттар кунад, метавонад умедбахш бошад. Як мутолеъа, ки ахиран дар маҷаллаи равонпизишкии JAMA мунташир шуда, ин назарияро матраҳ мекунад, ки фаъолияти баданӣ, як истротежии пешгирии муассир барои афсурдагӣ аст (агарчи ин мутолеъа меафзояд: “Фаъолияти баданӣ дар баробари афсурдагӣ муҳофизат мекунад ва/аммо афсурдагӣ мумкин аст боъиси коҳиши фаъолияти баданӣ шавад.
Пайванди байни варзиш ва саломати равонӣ мавзӯъи ҷадиде нест – дар соли 1769, пизишки искотландӣ Вилём Бучон нивишт: «Ҳеч чизе бештар аз варзиши муносиб бар тамоми илале, ки мӯҷиб мешавад зиндагии инсон кӯтоҳ ва носолим шавад, асар надорад».
Дуктур Брендун Истубс, раиси бахши равонпизишкии Бунёди Ландани Ҷанубӣ ва муассиси муассисаи муделии NHS мегӯяд: “Аҳаммияти ин мавзӯъ ба таври густардае дар ҳоли ошкор шудан аст.»
Як назария ба таъсири мусбати варзиш бар ҳипутоломуси мағз ишора мекунад. Дуктур Истубс мегӯяд: «Ҳаҷми ин минтақа дар бемориҳои равонӣ ва шинохтӣ, аз ҷумла афсурдагӣ, ихтилоли дуқутбӣ, искизуфренӣ, ихтилоли шинохтии хафиф ва заволи ақл коҳиш меёбад. Танҳо даҳ дақиқа тамрини сабук таъсире кӯтоҳмуддат рӯи ҳипутоломус дорад ва асари тӯлонимуддати он пас аз 12 ҳафта мушаххас мешавад. Афроде, ки дучори афсурдагӣ ҳастанд, сатҳи болои нишонгарҳои илтиҳобиро низ мушоҳида мекунанд. Бино бар ин, яке аз роҳҳои муҳофизат аз беморӣ ва кунтрули бемориҳои равон, коҳиши илтиҳоб аст. Саломатии ҷисмӣ бидуни саломатии равонӣ имкон надорад.”
Афзоиши замони зиндагии онлойн мумкин аст ба талақӣ аз мағз ба унвони як мавҷудияти интизоъӣ ва ҷудо аз бадан биянҷомад. Димун Ёнг дар китоби худ менависад: «Мо ағлаб бо навъе даргирӣ миёни ҷисму рӯҳ рӯбарӯ ҳастем. Вуҷуди мо дар зоҳир ба ду бахш тақсим шудааст. Варзиш фурсатест барои омӯзиши якҷои бадан ва зеҳн.”
